Dubaj przecenia luksus. „Największe okazje od lat”. Jak bardzo potaniały najlepsze hotele w Zatoce Perskiej? I jak walczą o klientów?

Dubaj przez lata sprzedawał światu nie tylko słońce, ciepłe morze i architektoniczny rozmach. Sprzedawał coś znacznie cenniejszego: poczucie, że wszystko będzie działało jak w dobrze naoliwionym zegarku. Przylatujesz, odbiera cię kierowca, wchodzisz do hotelu, a potem już tylko wybierasz, czy chcesz bardziej luksus „złoty”, czy luksus „ultra-złoty”. Ten model ma jedną słabość: działa świetnie tylko wtedy, gdy turyści nie zaczynają zadawać sobie pytania: „czy tam jest bezpiecznie i czy naprawdę warto tam lecieć?” Jak Dubaj przecenia luksus? Jak bardzo potaniały najlepsze hotele w Zatoce Perskiej?

Czy ostatnie obniżki cen w dubajskich hotelach – sięgające 40-50% od standardowych cen o tej porze roku – są tylko chwilową reakcją na zakłócenia w ruchu lotniczym, czy już sygnałem głębszego problemu z popytem na usługi turystyczne i wypoczynek w Zatoce Perskiej? Jak hotelarze próbują się ratować? O ile taniej można dziś wypoczywać w Emiratach Arabskich? Czy Dubaj po tym wstrząsie wróci do dawnego modelu działania, czy będzie musiał na nowo przeliczyć, ile w rzeczywistości warty jest jego „odporny na wszystko” biznes turystyczny?

Luksus w promocji, czyli jak hotele w Zatoce Perskiej obniżyły ceny

Hotel za 10 000 zł za noc (a czasem za kilkanaście tysięcy złotych) może wyglądać jak świątynia prestiżu, ale od środka pozostaje przedsiębiorstwem z bardzo przyziemnym rachunkiem ekonomicznym. Pusty pokój nie kupi śniadania, nie zamówi masażu, nie usiądzie wieczorem w restauracji i nie wrzuci do mediów społecznościowych zdjęcia, które w praktyce jest darmową reklamą.

World Travel & Tourism Council szacuje, że konflikt z Iranem kosztuje turystykę na Bliskim Wschodzie co najmniej 600 mln dolarów dziennie w utraconych wydatkach gości międzynarodowych. To oznacza, że od początku wojny w Zatoce Perskiej straty państw Półwyspu Arabskiego są już liczone w miliardach dolarów. Gdy taka liczba pojawia się w obiegu, przestajemy mówić o pojedynczych anulacjach i zaczynamy mówić o systemowym wstrząsie dla całego łańcucha wartości: od linii lotniczych, przez hotele, gastronomię, transport, rozrywkę i lokalny handel.

Z perspektywy finansowej Dubaj reaguje dokładnie tak, jak reagują rynki, które zderzają się z nagłym wzrostem ryzyka: przeceniają produkt, żeby utrzymać przepływy pieniężne. Co prawda nie aż do tego stopnia, by wyprzedawać pokoje niemal za darmo – choć w internecie pojawiły się doniesienia, że najbardziej luksusowe hotele można zarezerwować „na już” w cenie 100-200 dolarów. To raczej fejk.

Luksusowe hotele w Dubaju obniżyły ceny nawet o ponad 50%. Np. pięciogwiazdkowy hotel Burj Al Arab – najbardziej rozpoznawalny luksusowy hotel w Dubaju – oferował ostatnio ceny w okolicach 1000 dolarów za noc, podczas gdy standardowo między styczniem a kwietniem trudno było go zarezerwować w cenach poniżej 1500-2000 dolarów za noc.

Bvlgari Resort Dubai (często porównywany z Burj Al Arab) dzisiaj można zarezerwować za 700-800 dolarów za noc, gdy zwykle o tej porze roku ceny wynosiły 1200-1500 dolarów za noc. Zaś chyba najbardziej spektakularny hotel w Dubaju, czyli Atlantis the Royal, wycenia pokoje obecnie na 600-700 dolarów za noc, co jest ceną o co najmniej 30% niższą, niż zwykle o tej porze roku. „Normalnie” pokój kosztuje tutaj 1000-1300 dolarów.

Nie ma wątpliwości, że rynek turystyczny w Zatoce Perskiej jest w głębokim kryzysie. Największe spadki cen dotyczą hoteli ikonicznych (Atlantis, Burj Al Arab, Bvlgari). Od strony czysto finansowej można powiedzieć, że to największa cenowa okazja od lat. Ale prawda jest taka, że skorzystać z niej i tak w zasadzie się nie da – loty albo są wstrzymane, albo ich terminy nieprzewidywalne, a poziom bezpieczeństwa (nawet gdyby udało się dostać na miejsce) – chwiejny.

Luksusowe hotele nie obniżają cen dlatego, że nagle przestały wierzyć w swoją markę. Obniżają je dlatego, że w krótkim terminie liczy się obłożenie, a w hotelarstwie obłożenie jest walutą równie ważną jak średnia cena pokoju. Lepiej sprzedać część pokoi taniej i „wyciskać” marżę z restauracji, baru, spa i atrakcji rodzinnych, niż patrzeć na idealnie posłane łóżka, które nie zarabiają ani grosza.

Tani luksus dla „lokalsów”. Jak hotelarze próbują napędzać popyt?

Skoro zagraniczna turystyka leży, hotelarze w Zatoce Perskiej stawiają na staycation dla tzw. lokalsów. Mieszkaniec półwyspu, który nie chce albo nie może teraz wylecieć za granicę, nadal ma dochód, potrzebę wypoczynku i gotowość do wydania części pieniędzy na rodzinny weekend. Problem polega na tym, że taki klient nie zastąpi w pełni gościa międzynarodowego. Turyści zagraniczni przywożą do Dubaju świeży popyt, często większy budżet, dłuższe pobyty i wydatki rozlane po całym miejskim ekosystemie.

Promocje hotelowe w Dubaju pokazują, że luksus nie jest kategorią oderwaną od realnego świata, tylko produktem bardzo wrażliwym na logistykę, bezpieczeństwo i zaufanie. Owszem, marka robi swoje. Widok z Palm Jumeirah nadal jest widokiem z Palm Jumeirah, a noc w ikonicznym hotelu nadal daje klientowi to samo „instagramowe trofeum”. Ale jeżeli na poziomie makro pojawia się pytanie o bezpieczeństwo, marka przestaje wystarczać.

To ważna lekcja także dla tych, którzy na Dubaj patrzą jak na maszynę do zarabiania pieniędzy. Wizerunek miasta był budowany na obietnicy przewidywalności, wysokiego standardu, czyli na cechach bezcennych dla turysty premium. Problem w tym, że żadna z tych cech nie działa w próżni. Nawet najbardziej sprawny system hotelowy nie obroni sam całego popytu.

Dlatego gdy gości z zagranicy zaczyna brakować, nawet najbardziej ekskluzywny obiekt robi to, co zrobiłby każdy rozsądny biznes: obniża cenę, zmienia ofertę i szuka klienta tam, gdzie ten klient jeszcze jest. Luksusowe resorty, jak Jumeirah promują oferty staycation dla mieszkańców emiratów, kusząc dodatkami w rodzaju zabiegów spa „2 w cenie 1”. Shangri-La Abu Dhabi reklamuje lokalny pakiet pobytowy z potężnym rabatem na gastronomię, Address Beach Resort oferuje mieszkańcom zniżki do 30%.

Czy Dubaj się kończy? Jak długo strach zostanie w głowach?

Cała ta sytuacja nie oznacza jeszcze raczej, że Dubaj przegrywa. To byłaby teza zbyt prosta i prawdopodobnie fałszywa. Region wchodzi w fazę kosztownego szoku, a nie trwałej zapaści. Rynek hotelowy w Zatoce Perskiej może odbudowywać się szybko, jeżeli wróci poczucie bezpieczeństwa, przewidywalność i zostają przywrócone normalne warunki podróży. Ale właśnie dlatego obecna fala promocji nie sprowadza cen poniżej 50% ich „normalnego” poziomu. Hotelarze wciąż liczą na to, że kryzys za kilka tygodni minie i popyt zagranicznych turystów wróci – przy cenach np. o 20% niższych niż „normalne”.

Jest w tym wszystkim jeszcze jeden, nieco przewrotny wniosek. Luksus zwykle lubi udawać, że cena jest wyłącznie funkcją wyjątkowości. Tymczasem obecna sytuacja w Dubaju pokazuje, że cena jest także funkcją lęku i dostępności. Ten sam basen infinity, ta sama plaża i ten sam concierge mogą w jednym tygodniu kosztować znacznie mniej niż zwykle nie dlatego, że hotel jest gorszy, ale dlatego, że klient wycenia wyżej ryzyko podróży. Ekonomia turystyki premium jest więc nieco mniej romantyczna, niż się czasem wydaje: to w dużej mierze handel zaufaniem.

Po zakończeniu konfliktu Dubaj zapewne nie wypadnie z turystycznej mapy, ale nie wróci do pełnej normalności z dnia na dzień, bo w turystyce premium równie ważne jak infrastruktura jest poczucie bezpieczeństwa. Samo uświadomienie turystom bliskości Dubaju wobec ogniska konfliktu i napięć może sprawić, że część z nich będzie „myśleć dwa razy” przed rezerwacją, zwłaszcza w okresach podwyższonych napięć.

Z drugiej strony historia branży pokazuje, że turystyka potrafi odbudowywać się szybciej niż intuicyjnie zakładamy: analiza WTTC obejmująca 90 kryzysów wskazywała, że średni czas odbudowy popytu po szokach „turystycznych” wynosi obecnie ok. 10 miesięcy, a incydenty bezpieczeństwa należały do kategorii, w której często rynki odrabiały straty relatywnie szybko. Gorzej z rynkiem nieruchomości – tu spadki cen mogą być trwalsze, bo co innego „zainwestować” kilka tysięcy dolarów w podróż do Zatoki Perskiej, a co innego ulokować tam setki tysięcy dolarów.

Przede wszystkim nie opowiadałbym tej historii jako opowieści o „tanich hotelach w Dubaju”. Miasto, które przez lata było symbolem finansowej i turystycznej nadzwyczajności, nagle musi robić to samo, co robi każda inna branża w czasie szoku: obniżyć próg wejścia, szukać klienta bliżej domu i kupować sobie czas promocją. Dajcie znać czy skorzystalibyście z promocji na wypoczynek w pięciogwiazdkowym hotelu – 1000 dolarów za noc zamiast 2000 dolarów.

————————-

CZYTAJ O WPŁYWIE WOJNY W ZATOCE NA TURYSTYKĘ: 

——————————

CZYTAJ O FINANSOWYCH SKUTKACH WOJNY:

———————————-

CZYTAJ WIĘCEJ O WAKACJACH:

——————————

ZAPISZ SIĘ NA NEWSLETTERY

>>> W każdy weekend sam Samcik podsumowuje tydzień wokół Twojego portfela.   Co wydarzenia ostatnich dni oznaczają dla Twoich pieniędzy? Jakie powinieneś wyciągnąć wnioski dla oszczędności? Kliknij i się zapisz.

>>> Newsletter „Subiektywnie o Świ(e)cie i Technologiach” będziesz dostawać na swoją skrzynkę e-mail w każdy czwartek bladym świtem. Będzie to podsumowanie najważniejszych rzeczy, o których musisz wiedzieć ze świata wielkich finansów, banków centralnych, najpotężniejszych korporacji oraz nowych technologii. Kliknij i się zapisz.

——————————

zdjęcie tytułowe: strony internetowe hoteli