19 października 2026

Polska (k)rajem jednoosobowych firm? Ile zarabia pracownik, a ile właściciel? GUS pokazuje drugą twarz polskiej przedsiębiorczości

Polska (k)rajem jednoosobowych firm? Ile zarabia pracownik, a ile właściciel? GUS pokazuje drugą twarz polskiej przedsiębiorczości

Polska jest (k)rajem przedsiębiorców. Tak przynajmniej wynika z najnowszych danych Głównego Urzędu Statystycznego. GUS podsumował właśnie 2025 rok i obliczył, że działa ponad 2,46 mln mikroprzedsiębiorstw, czyli firm zatrudniających nie więcej niż dziewięć osób. W ciągu ubiegłego roku przybyło ich aż 93 000. Ich przychody wzrosły do imponujących 2,24 bln zł. Można byłoby więc pomyśleć, że polska przedsiębiorczość przeżywa prawdziwy rozkwit. Ale w tych statystykach kryją się paradoksy, a rzeczywistość nie jest różowa

Chociaż firm przybywa, nie przybywa proporcjonalnie miejsc pracy, które powinny być generowane przez te firmy. Przeciętne zatrudnienie w mikroprzedsiębiorstwach nawet nieznacznie spadło. Aż 77,9% najmniejszych firm to te, w których pracuje najwyżej jedna osoba. Czyli zdecydowana większość polskich mikroprzedsiębiorstw to biznesy prowadzone samodzielnie przez właściciela, bez zespołu pracowników. Czy to dowód niezwykłej przedsiębiorczości Polaków, czy raczej sygnał, że coraz częściej wolimy pracować na własny rachunek niż budować firmy zatrudniające innych?

Zobacz również:

Jest jeszcze jedna zagadka. Przeciętny pracownik mikroprzedsiębiorstwa zarabiał w ubiegłym roku zaledwie 5809 zł brutto miesięcznie. To kwota wyraźnie niższa od przeciętnego wynagrodzenia w większych firmach. Jednocześnie mikrofirmy wypracowały łącznie niemal 416 mld zł wyniku finansowego brutto. Czy właściciele małych biznesów zarabiają znacznie więcej niż zatrudnieni przez nich pracownicy? Statystyki finansowe najmniejszych firm wymagają szczególnie ostrożnej interpretacji.

Najnowszy raport GUS jest więc czymś więcej niż zestawieniem liczby przedsiębiorstw, pracowników i przychodów. Pozwala zajrzeć pod powierzchnię polskiego rynku pracy i postawić pytanie o przyszłość naszej gospodarki. Czy będziemy krajem milionów jednoosobowych działalności, czy gospodarką, w której niewielkie firmy stopniowo rosną, inwestują i tworzą coraz lepiej płatne miejsca pracy? A może oba modele mogą się z powodzeniem uzupełniać?

Polska przedsiębiorczość… w pojedynkę. Dlaczego firm przybywa szybciej niż pracowników?

Na pierwszy rzut oka polska przedsiębiorczość ma się coraz lepiej. W ciągu zaledwie roku liczba mikroprzedsiębiorstw wzrosła o 93 000, osiągając niemal 2,5 mln. To swoisty rekord. Ale kiedy zajrzymy do danych o zatrudnieniu, obraz staje się bardziej skomplikowany. W tych wszystkich firmach pracowało łącznie 4,57 mln osób, zaledwie o 79 000 więcej niż rok wcześniej. Przeciętne zatrudnienie pracowników nie wzrosło, lecz nawet minimalnie spadło.

To oznacza, że polski sektor mikroprzedsiębiorstw rozwija się przede wszystkim pod względem liczby podmiotów, a nie liczby zatrudnianych przez nie pracowników. W 2025 roku na jedno mikroprzedsiębiorstwo przypadało przeciętnie około 1,86 osoby pracującej, podczas gdy rok wcześniej było to około 1,90. Różnica może niewielka, ale przy milionach firm pokazuje wyraźny kierunek zmian: polskie mikroprzedsiębiorstwo statystycznie staje się coraz mniejsze.

Ciekawa jest jednak inna liczba. Aż 77,9% mikroprzedsiębiorstw stanowiły firmy, w których pracowała najwyżej jedna osoba. To około 1,92 mln firm. Rok wcześniej udział takich podmiotów wynosił 77,5%. Oznacza to, że zdecydowana większość najmniejszych przedsiębiorstw nie tworzy zespołów pracowniczych. Ich działalność opiera się przede wszystkim na pracy jednej osoby. To trend, który z roku na rok się wzmacnia.

Nie musi to być nic złego. Współczesna gospodarka pozwala prowadzić wiele rodzajów działalności bez zatrudniania pracowników. Programista, projektant, księgowy, tłumacz, konsultant czy specjalista od marketingu może obsługiwać wielu klientów, korzystając z komputera i własnej wiedzy. Nie potrzebuje do tego biura, magazynu ani kilkuosobowego zespołu. Rozwój usług cyfrowych sprawia, że przychody firmy mogą rosnąć bez proporcjonalnego zwiększania zatrudnienia.

Ale wśród najmniejszych firm są również sklepy, warsztaty, zakłady usługowe, niewielkie przedsiębiorstwa budowlane czy transportowe. W tych branżach rozwój działalności często wymaga dodatkowych rąk do pracy. Jeżeli właściciel nie zatrudnia kolejnych osób, może to oznaczać, że nie widzi wystarczająco dużego popytu na swoje usługi, nie stać go na pracownika albo nie chce podejmować dodatkowego ryzyka i rozwijać firmy.

Jest też inny możliwy mechanizm. Część działalności jednoosobowych funkcjonuje w modelu współpracy między firmami, czyli B2B. Zamiast zatrudniać specjalistę na etacie, przedsiębiorstwo może kupować jego usługi od osoby prowadzącej własną działalność gospodarczą. W statystykach przybywa wtedy przedsiębiorców, choć niekoniecznie przybywa osób wykonujących pracę. Nie można jednak na podstawie samego raportu GUS ustalić, jaka część jednoosobowych działalności wynika z takiego modelu współpracy.

Co ciekawe, mimo stagnacji przeciętnego zatrudnienia przychody mikroprzedsiębiorstw wzrosły w 2025 roku o 7%, do 2,24 bln zł. W przeliczeniu na jedną firmę oznacza to około 910 000 zł rocznie. Nie jest to przychód typowego jednoosobowego przedsiębiorcy. Średnią podnoszą firmy prowadzące działalność handlową, produkcyjną i inne biznesy o dużych obrotach. Pokazuje to jednak, że sektor mikroprzedsiębiorstw jako całość zwiększa skalę działalności bez porównywalnego wzrostu liczby zatrudnionych pracowników.

Można postawić hipotezę, że polska gospodarka coraz bardziej opiera się na sieci niewielkich, wyspecjalizowanych podmiotów, które współpracują ze sobą zamiast rozbudowywać własne zespoły. Taki model może być elastyczny i efektywny, ale ma też ograniczenia. Małym firmom trudniej finansować duże inwestycje, rozwijać własne technologie czy zdobywać odległe rynki. Nie mówiąc o ponoszeniu kosztów innowacji. Z kolei działalność całkowicie zależna od pracy właściciela często przestaje przynosić przychody, kiedy on sam nie może pracować.

Dane GUS pokazują, że wzrost liczby firm nie musi oznaczać wzrostu zatrudnienia. A to prowadzi do kolejnego, jeszcze ciekawszego pytania: skoro najmniejsze przedsiębiorstwa zwiększają przychody i poprawiają wyniki finansowe, dlaczego ich pracownicy zarabiają tak niewiele?

5809 zł brutto. Dlaczego pracownicy małych firm zarabiają tak mało?

Kiedy GUS podaje przeciętne wynagrodzenie w polskich przedsiębiorstwach, słyszymy ostatnio zwykle o kwotach zbliżających się do 10 000 zł brutto miesięcznie. Tymczasem najnowszy raport o mikroprzedsiębiorstwach pokazuje zupełnie inny obraz rynku pracy. W 2025 roku przeciętne miesięczne wynagrodzenie brutto pracownika firmy zatrudniającej do dziewięciu osób wynosiło zaledwie 5809 zł. To ponad 3 000 zł miesięcznie mniej niż średnia w sektorze większych przedsiębiorstw.

Różnica jest naprawdę duża. Według GUS przeciętne miesięczne wynagrodzenie w sektorze przedsiębiorstw w całym 2025 roku wyniosło 8934,98 zł brutto. Oznacza to, że średnia płaca w mikrofirmach stanowiła zaledwie około 65% tej kwoty. Innymi słowy, statystyczny pracownik najmniejszego przedsiębiorstwa zarabiał o 35% mniej niż pracownik objęty comiesięczną statystyką wynagrodzeń w sektorze przedsiębiorstw. To porównanie dwóch różnych zbiorowości, a nie dowód, że identyczne stanowisko jest o tyle gorzej wynagradzane w małej firmie.

Dlaczego te statystyki tak bardzo się różnią? Przede wszystkim dlatego, że comiesięczne dane GUS o wynagrodzeniach w sektorze przedsiębiorstw obejmują podmioty zatrudniające co najmniej 10 osób. Nie pokazują więc płac w tych milionach najmniejszych firm. Tymczasem to właśnie tam pracują ludzie zatrudnieni w niewielkich sklepach, zakładach usługowych, warsztatach, restauracjach czy lokalnych firmach budowlanych.

Znaczenie ma również struktura gospodarki. Duże przedsiębiorstwa częściej działają w branżach kapitałochłonnych, korzystają z bardziej zaawansowanych technologii, obsługują duże rynki i osiągają wyższą wydajność pracy. Łatwiej im też rozłożyć koszty administracji, informatyki czy inwestycji na większą liczbę pracowników. Jest jeszcze kwestia kosztów zatrudnienia. Wynagrodzenie brutto nie jest pełnym kosztem pracownika ponoszonym przez przedsiębiorcę.

Nie oznacza to jednak, że pracownicy mikrofirm stoją w miejscu. Przeciętne wynagrodzenie w najmniejszych firmach wzrosło w 2025 roku aż o 10,4%. To szybki wzrost, szczególnie na tle przeciętnego wynagrodzenia w większych przedsiębiorstwach. Najmniejsze firmy muszą więc podnosić płace, choć nie zwiększają zatrudnienia. Może to odzwierciedlać presję płacową, wzrost płacy minimalnej, konkurencję o pracowników i zmiany struktury zatrudnienia. Sam raport nie pozwala ustalić, jak duży był wpływ każdego z tych czynników.

Warto przypomnieć, że od stycznia 2025 roku płaca minimalna wynosiła 4666 zł brutto. Przeciętne wynagrodzenie w mikrofirmach było więc wyższe od ustawowego minimum o zaledwie 1143 zł, czyli około 24,5%. Nie oznacza to, że większość pracowników otrzymywała dokładnie takie pensje, ponieważ średnia nie pokazuje rozkładu wynagrodzeń. Daje jednak wyobrażenie, jak blisko dolnych poziomów płac znajduje się przeciętne wynagrodzenie w tej części gospodarki.

Czy najmniejsze przedsiębiorstwa są zbyt mało wydajne, żeby płacić lepiej, czy raczej ich właściciele zatrzymują większą część wypracowanych pieniędzy dla siebie? W jednych firmach barierą może być niska marża i niewielka skala działalności. W innych istotne znaczenie może mieć podział dochodu między właściciela i pracowników. Prostej odpowiedzi nie ma. Bez danych o strukturze kosztów i wynikach poszczególnych przedsiębiorstw nie da się rozstrzygnąć tego na podstawie samej średniej płacy.

Raport GUS pokazuje jeszcze coś: mikroprzedsiębiorstwa wypracowały w 2025 roku łącznie prawie 416 mld zł nadwyżki przychodów nad kosztami. To ogromna kwota. Czy oznacza, że właściciele najmniejszych firm zarabiają znakomicie, podczas gdy ich pracownicy muszą zadowalać się znacznie niższymi pensjami? Zanim wyciągniemy taki wniosek, trzeba sprawdzić, co właściwie GUS zalicza do wyniku finansowego mikroprzedsiębiorstw i czy można utożsamiać go z osobistymi zarobkami przedsiębiorców.

CZYTAJ TEŻ:

spadek wynagrodzenia

jaka kondycja polskich firm

416 miliardów złotych wyniku mikrofirm. Czy ich właściciele naprawdę zarabiają krocie?

Przychody polskich mikroprzedsiębiorstw wyniosły w 2025 roku ponad 2,24 bln zł, a koszty ich działalności sięgnęły 1,82 bln zł. Różnica to niemal 416 mld zł wyniku finansowego brutto. Spróbujmy przeliczyć te pieniądze na jedną firmę. Według GUS, przeciętny wynik finansowy brutto mikroprzedsiębiorstwa wyniósł w 2025 roku mniej więcej 169 000 zł. To około 14 100 zł miesięcznie. Dla porównania, przeciętne wynagrodzenie brutto pracownika mikrofirmy wynosiło 5809 zł miesięcznie.

Można więc odnieść wrażenie, że właściciel zarabia ponad dwa razy więcej niż jego pracownik. Tyle że takie porównanie byłoby poważnym uproszczeniem. Po pierwsze, wynik finansowy brutto nie jest wynagrodzeniem właściciela (często jest wynikiem już po pobraniu tego wynagrodzenia). Po drugie, w wielu najmniejszych firmach właściciel sam wykonuje zasadniczą część pracy. W jednoosobowej działalności gospodarczej nie wypłaca sobie pensji na takich zasadach jak zatrudnionemu pracownikowi. Wynik działalności musi więc wynagrodzić zarówno jego własną pracę, jak i ponoszone ryzyko gospodarcze.

Wyobraźmy sobie fachowca prowadzącego jednoosobową firmę remontową. Po odliczeniu kosztów materiałów, paliwa, narzędzi i innych wydatków zostaje mu 14 000 zł miesięcznie przed rozliczeniem pozostałych obciążeń. Czy zarabia więcej niż pracownik otrzymujący 5809 zł brutto? Prawdopodobnie tak, jeśli patrzymy wyłącznie na pieniądze pozostające z działalności. Ale przedsiębiorca musi sam zdobywać klientów, finansować przestoje, organizować pracę i ponosić odpowiedzialność za reklamacje. Nie ma też gwarancji, że podobny wynik osiągnie w każdym kolejnym miesiącu.

Po trzecie, przeciętna nie mówi nam, ile zarabia typowy przedsiębiorca. W grupie mikrofirm znajdują się zarówno jednoosobowe działalności usługowe, jak i sklepy, hurtownie czy firmy zatrudniające kilku pracowników. Niektóre osiągają wysokie obroty, ale działają na niewielkich marżach. Inne, szczególnie świadczące wyspecjalizowane usługi, mogą mieć stosunkowo niskie koszty i wysoką rentowność. Są też firmy, które ponoszą straty.

Właśnie dlatego kwoty 169 000 zł nie można traktować jako przeciętnego rocznego dochodu właściciela jednoosobowej działalności. Jest jednak w danych GUS coś, co zasługuje na uwagę. Przychody mikroprzedsiębiorstw wzrosły w 2025 roku o niemal 7%, a koszty o 6,8%. Najmniejsze firmy jako grupa zwiększają więc skalę działalności i poprawiają wyniki finansowe. Jednocześnie przeciętne zatrudnienie pozostaje praktycznie bez zmian, a wynagrodzenia pracowników szybko rosną (choć są generalnie niskie).

Warto zwrócić uwagę również na skalę całego zjawiska. Prawie 2,5 mln mikroprzedsiębiorstw tworzy ważną część polskiej gospodarki, ale niekoniecznie stanowi zaplecze przyszłych dużych pracodawców. Dla wielu właścicieli sukcesem nie jest zbudowanie firmy zatrudniającej kilkadziesiąt osób. Jest nim możliwość samodzielnego utrzymywania się z własnej pracy, zachowania niezależności i osiągania dochodów, których nie uzyskaliby na etacie.

Najciekawszy moim zdaniem wniosek z raportu GUS? Polska przedsiębiorczość nie musi oznaczać budowania firm, które z czasem staną się duże. Coraz częściej może oznaczać tworzenie sobie własnego miejsca pracy. Tylko, czy tego typu gospodarka, oparta na milionach takich drobnych działalności – będzie potrafiła równie skutecznie inwestować, zwiększać wydajność i tworzyć dobrze płatne miejsca pracy dla innych?

Czy Polska potrzebuje więcej przedsiębiorców, czy… większych przedsiębiorstw?

Najnowsze dane GUS pokazują, że polska przedsiębiorczość ma dwie twarze. Z jednej strony mamy miliony ludzi, którzy potrafią samodzielnie zdobywać klientów, organizować sobie pracę i utrzymywać się z własnej działalności. To ogromny kapitał gospodarczy. Z drugiej strony, działanie coraz większej liczby firm nie przekłada się na równie szybki wzrost zatrudnienia. Powstają kolejne firmy, ale przeciętna firma pozostaje bardzo mała. A jej pracownicy zarabiają znacznie mniej niż zatrudnieni w większych podmiotach.

Nie oznacza to, że każdy przedsiębiorca powinien marzyć o zatrudnianiu pracowników. Dla programisty, księgowego, architekta czy fachowca świadczącego specjalistyczne usługi jednoosobowa działalność może być optymalnym modelem biznesowym. Pozwala osiągać dobre dochody, zachować niezależność i unikać kosztów rozbudowanej organizacji. Problem pojawia się dopiero wtedy, gdy przedsiębiorca chciałby zwiększyć skalę działalności, ale uznaje, że zatrudnienie pierwszego lub kolejnego pracownika jest zbyt kosztowne albo ryzykowne.

Firm mamy już niemal 2,5 mln. Alle ile z nich ma możliwości i ambicje, aby rosnąć i zatrudniać pracowników? Czy przedsiębiorcy mają dostęp do kapitału, pracowników i technologii? Czy opłaca im się inwestować w rozwój, czy raczej bezpieczniej pozostać przy działalności opartej wyłącznie na własnej pracy? I czy polska gospodarka potrafi stworzyć warunki, w których mały biznes może stać się średnim, a średni dużym przedsiębiorstwem?

CZYTAJ TEŻ:

czy naprawdę jesteś w klasie średniej

koniec klasy średniej

klasa średnia rozliczenie pit

wyższe podatki

Źródło zdjęcia: Tim van der Kuip/Unsplash

Subscribe
Powiadom o
53 komentarzy
Oldest
Newest Most Voted
Inline Feedbacks
Zobacz wszystkie komentarze
Stef
30 dni temu

GUS chyba myli przyczynę ze skutkiem. W małych „firmach” sie dobrze zarabia bo jak ktoś dostaje na etacie 10 000 brutto to ucieka na JDG. I potem mamy firmy typu Jan Kowalski IT specialist, a jest to defakto informatyk na „etacie”, a nie żadna firma. Najbardziej śmieszy mnie: 1.słabośc państwa bo ZUS albo PIP powinny z automatu robić z tego etat i naliczać składki obu stronom. By sie PLL LOT zdziwił jakby miał zapłacić zaległe składki od 1993 roku. (Zaległości składkowe sie nie przedawniają!). 2. Stewardessa albo pilot na JDG. Osoba która nie ma żadnego wpływu na grafik, ma ustalone… Czytaj więcej »

Admin
30 dni temu
Reply to  Stef

Zgadza się, to by trzeba było „wyczyścić”

Ralf
30 dni temu
Reply to  Stef

Ale państwo samo do tej sytuacji doprowadziło. Pamiętam, jakiś wywiad z grubym Ryśkiem, warszawiakiem z urodzenia, prawnikiem z zamiłowania, a posłem z powołania (a może na odwrót), w czasach jak był w rządzie i reprezentował lewicę (sic!). Na pytanie dziennikarza, czy takie umowy nie powinny być przez państwo ograniczane, bo to patologia (a było to w czasach dużo większego bezrobocia), gruvy Rysiek odpowiedział pytaniem na pytanie. „Jak nie samozatrudnienie, to co? Jaka jest alternatywa?” I rozpoczął tyradę na temat tego, jak taka umowa otwiera rynek pracy… i ile jest możliwości, dzięki niej.

Admin
29 dni temu
Reply to  Witek

Żeby nie było, jak z drogówką… Jak się PIP skupi tam, gdzie jest łatwy sukces, to będzie kicha…

Marcin
29 dni temu
Reply to  Stef

nie będzie płacił żadnych zaległych składek bo świadczenie usług na JDG jest legalne.

Sylwester
29 dni temu
Reply to  Marcin

Jeśli to było świadczenie usług, to nie ma problemu. Problem jest, gdy to było faktycznie świadczenie pracy. Pilot w relacji B2B nie może sobie wybrać, że dziś leci o 15, a jutro o 16, bo mu tak pasuje, ani przekazać lotu innemu pilotowi, więc ani B2B, ani umowa zlecenie nie ma tu racji bytu, a jest wyłącznie próbą uniknięcia opodatkowania/oskładkowania, co w Polsce jest karalne.

Admin
29 dni temu
Reply to  Sylwester

Ciekawe czy PIP zagląda do PLL LOT i innych państwowych firm czy zajmują się na wszelki wypadek tylko tymi prywatnymi

Marcin
29 dni temu
Reply to  Sylwester

nie rozumiem tego rozumowania. Czy w takim razie jest przedsiębiorcą ajent Żabki? Agent PZU czy nawet właściciel oddziału ING? też nie mają wpływu na ofertę, możliwość reklamowania itp. A franczyzobiorcy są przedsiębiorcami? co z McDonalds itp?

Kloploos
27 dni temu
Reply to  Sylwester

Za dużo cwaniakujesz. Czyli jak moja firma współpracuje z dostawcą zewnętrznego oprogramowania i jest z nim umówiona, że jutro od 14 do 16 zrobi demo nowego oprogramowania to już nagle jest zatrudniony na etat? Bo przecież ten sam argument – nie może wybrać godzin pracy, miejsca pracy, narzędzia typu rzutnik też dostaje od firmy.

Ja rozumiem, że zazdrościsz ludziom na B2B i pod plaszczykiem dbałości chcesz udawać zatroskanego, ale kompromitujesz się tylko.

Stef
29 dni temu
Reply to  Marcin

Jest legalne JDG pod warunkiem że nie jest to obejście etatu.
W tym przypadku ciężko udowodnić że stewardessa nie jest na fikcyjnym JDG jak sa wszystkie cechy etatu.
Ps
Pamiętam że sa już wyroki że osoba zwolniona poszła do sądu z wnioskiem o „uznanie JDG za etatu i wygrala”.

Kloploos
27 dni temu
Reply to  Stef

Tak tylko w przypadku wyroków masz pracownika, który zeznawał, że wykonywał pracę etatową. I lasz go najpewniej dlatego, że zostało to na nim wymuszone.
A Sylwester chce ja podstawie nie trafionych argumentów uwalić całą gałąź biznesu, tylko po to żeby lepsi od niego ludzie dostali po kieszeni na socjal dla niego.

Grzegorz
27 dni temu
Reply to  Stef

Wystarczy ZUS i podatki w JDG ujednolicić z etatowymi. Od razu liczba „przedsiębiorców” spadnie.

Admin
27 dni temu
Reply to  Grzegorz

Pewnie tak…

Adrian
30 dni temu

Moja hipoteza jest taka, że wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw nie odzwierciedlają efektywności tego sektora, a właściwie ją zakłamują. Wg danych OECD Polska ma jeden z najwyższych poziomów własności państwowej w gospodarce w Europie. Te przedsiębiorstwa działają w warunkach quasi monopolu, a wynagrodzenia w nich są w dużym stopniu ustalane politycznie, a nie rynkowo. Chciałbym zobaczyć średnie wynagrodzenie w sektorze przedsiębiorstw bez spółek skarbu państwa i samorządowych czyli bez większości takich branż jaka energetyka, górnictwo, służba zdrowia, przemysł zbrojeniowy, bankowość, ubezpieczenia, kluby sportowe… Mikroprzedsiębiorstwa działąją w realnym konkurencyjnym otoczeniu. Dzięki b2b i elastyczności są właśnie bardziej efektywne niż przedsiębiorstwa z sektora… Czytaj więcej »

Admin
29 dni temu
Reply to  Adrian

Bardzo ciekawy wywód. Rzeczywiście, duża część gospodarki (ok. 30%) w Polsce to państwowe firmy, a duża część z tego to monopole i oligopole. Więc intuicyjnie czuję, że ma Pan sporo racji. Pytanie tylko czy istnieją dane, które pozwolą tę hipotezę udowodnić

Adrian
29 dni temu
Reply to  Maciej Samcik

Badanń na temat ogólnej wyższej efektywnności przedsiębiorstw prywatnych nad państwowymi jest trochę, o zawyżonych wynagrodzeniach w państwowych przedsiębiorstwach w Polsce nie znam żadnego.

Admin
29 dni temu
Reply to  Adrian

Tak, to nawet widać po wycenach giełdowych.

Xxx
29 dni temu
Reply to  Adrian

A gdzie są zawyżone wynagrodzenia poza miejscami grzecznościowymi dla partyjniaków?
Moja matka pracowała w państwowym i u prywatnego mogłaby mieć sporo więcej, a i tak uznała, że spokój i pracę do emerytury ceni bardziej niż rozsądne zarobki. Ja wykonuję taką pracę, że mógłbym pracować w państwowej spółce i prywatnej, więc na niejednej rozmowie już byłem, i ani zadania ani warunki zatrudnienia nigdy nie były na tyle ciekawe żebym się zainteresował.

Sylwester
29 dni temu
Reply to  Adrian

Protestuję wrzuceniu bankowości, ubezpieczycieli, a szczególnie klubów sportowych do worka spółek SP, czy samorządowych. Kluby sportowe to w 99% prywatne przedsięwzięcia co najwyżej dotowane w części z gminnych, czy powiatowych środków (i dobrze, bo większość małych klubów by się nie utrzymała bez dotacji). Banki i ubezpieczyciele to również w miażdżącej większości prywatne firmy, gdzie na palcach jednej ręki można policzyć większościowy udział państwowych pieniędzy.

Martyna
30 dni temu

Duża firma nie będzie płacić pod stołem bo za duże ryzyko. W małej łatwiej się „dogadać” i pewnie tu jest większość z tych 3k różnicy w pensji. Już nawet nie zawsze płacą minimalną. Znajoma oficjalnie pracowała na pół etatu, a resztę dostawała w gotówce.

BadaczTalmudu
29 dni temu
Reply to  Martyna

[CENZURA-red, użytkownik wykluczony z dyskusji w ramach akcji sprzątania ruskich śmieci]

Xxx
29 dni temu
Reply to  Martyna

Niesamowite złodziejstwo zmuszać do takich rzeczy pracodawcę…

Sebastian
29 dni temu

Czy ten artykuł został napisany przez LLM? Wygląda, jakby przynajmniej w dużym stopniu był. Nie widzę nigdzie na stronie żadnej informacji na temat przyjętych zasad wykorzystywania tego rodzaju narzędzi, a szkoda, bo dla czytelników to istotne (przynajmniej dla mnie).

Sebastian
29 dni temu

Dziękuję za odpowiedź. No faktycznie artykuł ma kilka elementów, które zwróciły moją uwagę, te sformułowania to jeden z nich, ale rozumiem, że to po prostu Pana styl.

Stef
29 dni temu

Czyli Ai kopiuje Samcika?

Admin
29 dni temu
Reply to  Stef

Samcik jest niepodrabialny!

Xxx
29 dni temu
Reply to  Sebastian

Czy wartości w artykule zostały policzone przez kalkulator lub równoważne narzędzie? Wygląda, jakby przynajmniej w dużym stopniu były.Nie widzę nigdzie na stronie żadnej informacji na temat przyjętych zasad wykorzystywania tego rodzaju narzędzi, a szkoda, bo dla czytelników to nieistotne tak samo jak LLM (przynajmniej dla mnie).
Skąd się bierze ludzi [CENZURA-red], że nie ważne jest co zostało napisane, jakie są fakty i tezy tylko co składało słówka?

Marek
29 dni temu

Pytanie, czy to dobrze, czy źle, że jest tyle mikroprzedsiębiorców, jest źle postawione. W niektórych branżach i miejscach mikroprzedsiębiorcy są bardzo potrzebni i wcale nie jest potrzebne, żeby takie firmy się jakoś bardzo rozrastały i zwiększały zatrudnienie. Chodzi tu nie tylko o podane tu przykłady z nowoczesnej gospodarki, jak programista, projektant, księgowy, tłumacz (chociaż tych coraz bardziej wymiata AI), konsultant czy specjalista od marketingu. Wszystkie drobne usługi, dzięki którym żyje lokalna Polska, a miasta nie są monokulturami, zakład krawiecki, mechanik samochodowy, niewielka lokalna księgarnia czy sklepik, kawiarnia itp. – co w tym złego, że zostają z tym samym modelem biznesowym… Czytaj więcej »

Admin
29 dni temu
Reply to  Marek

Tak, bardzo słuszna uwaga o tym, że nie wszędzie konsolidacja jest potrzebna. Rzeczywiście, w niektórych branżach tworzenie dużych struktur chyba nie ma sensu

Krzysztof
29 dni temu

To jest wyzyk bo większość osób powinno mieć umowę o pracę lub zlecenia pracodawca unika płacenia składek to ludzie którzy pracują u jednego pradowcy

Xxx
29 dni temu
Reply to  Krzysztof

Oni płaczą każdego miesiąca jak z tej samej pracy wpada im więcej pieniędzy do kieszeni. To nie pracodawca unika płacenia składek bo pracodawcy wszystko jedno czy zapłaci Ci 20000 miesięcznie a państwo zabierze Ci 6000 i będziesz się cieszył, że 14000 nie zostało ukradzione, czy sobie całe 20000 tys zabierzesz dla ciebie, emeryturę minimalną wyrobisz jakimiś cząstkowymi etatami i bedziesz sobie żył, bo z punktu widzenia pracodawcy jedno i drugie to jest takie samo 20000 zł.

Adrian
29 dni temu

Jeszcze apropo efektywności przedsiębiorstw i mikro. Przez kilkanaście lat prowadziłem mikrofirmę w branży gamingowej. Normalny, konkurencyjny rynek bez spółek SP itp. Płaciłem stawki rynkowe, porównywalne z największymi w branży w Polsce. O pracowników było zawsze bardzo trudno. Co zrozumiałe każdy wolał pracować w dużym korpo przy głośnych tytułach niż jakiejś nonejmowej firemce. Ale byliśmy elestyczni i wyszukiwałem talenty w agencjach reklamowych, studentów, w innych branżach. Niestety rzeczywistość była taka, że przerywaliśmy konkurencję o pracownika z dużymi spółkami, bo: jw każdy wolał pracować w dużej i znanej firmie brak możliwości awansu u nas, bo brak hierarchii każdy zajmował się różnymi zadaniami,… Czytaj więcej »

Adrian
29 dni temu

Teza jest taka, że im więcej regulacji, ulg, ułatwień publicznych, skomplikowania systemu tym te przewagi rosną. Czy w tym kierunku powinniśmy iść? Oligopoli, ograniczania organicznej konkurencji? Sztucznie poprawiamy „efektywność” przedsiębiorstw w stosunku do reszty gospodarki. W poprzednim poście, który coś się nie wyświetlił, pisałem, że chciałbym zobaczyć średnie płace w sektorze przedsiębiorstw bez przedsiębiorstw państwowych. Tam płace to już wogóle nie są rynkowe, tylko polityczne. Te wszystkie spółki SP, samorządowe. OECD ocenia, że własność państwowa w gospodarce w Polsce jest największa w Europie. To całe branże. Energetyka, górnictwo, przemysł zbrojeniowy, bankowość, ochrona zdrowia, kluby sportowe… Pamiętajmy też, że całe grupy… Czytaj więcej »

Adrian
29 dni temu

Myślę, że to z dwóch powodów. Po 1 dzięki rewolucji telekomunikacyjnej można prowadzić mikrofirmę globalnie, a po 2 dzięki progom ostrożnościowym możemy jeszcze przez kilkanaście lat pompować do gospodarki kapitał z długu. Beneficjentów tego pompowania ktoś musi lokalnie obsługiwać i ten kapitał skapuje niżej. Okno tych obu możliwości dodatkowo przez regulacje jednak się zawęża i w perspektywie skończymy jak zachód Europy: zadłużone i w stagnacji.

Admin
29 dni temu
Reply to  Adrian

Czyli teoria skapywania działa 😉

Adrian
29 dni temu
Reply to  Maciej Samcik

Teoria skapywania jest odpowiedzią na zarzut o wzrost nierówności, nie chodzi o usprawiedliwianie nielimitowanego wzrostu długu publicznego 🙂 Natomiast ciekawy argument słyszałem nt wzrostu nierówności. Otóż nie ma on negatywnych konsekwencji w społeczeństwie jeśli nie przekłada się na wzrost znaczenia politycznego. Innymi słowy, jeśli instytucje praworządności i demokracji są tak silne, że wpływ na decyzje społeczne i polityczne osoby bez majątku i takiej z trylionowym majątkiem jest taki sam to niech sobie niektórzy kumulują skoro chcą. I tak tego nie przejedzą 🙂

Admin
29 dni temu
Reply to  Adrian

Ciekawy pogląd 😉

Adrian
29 dni temu
Reply to  Maciej Samcik

Tak uważają wolnorynkowcy w USA, szkoła chicagowska itp. Dlatego nie ma sensu żeby państwo zajmowało się redystrybucją, bo to prowadzi to złej alokacji kapitału i obniża wzrost gospodarczy, a na tym cierpią wszyscy. Lepiej żeby skupiło się na wzmacnianiu praworządności i równości, szczególnie równości startu. Jak taka polityka jest trudna w realizacji, a może nawet utopijna, pokazuje administracja Trumpa. Ale w teorii jest to logiczne.

Xxx
29 dni temu
Reply to  Adrian

„po podniesieniu umiejętności w wielu dziedzinach oczekiwanie na podwyżki”
Januszex alert!

Jacek
29 dni temu

Poproszę o uściślenie zdania „Ciekawa jest jednak inna liczba. Aż 77,9% mikroprzedsiębiorstw stanowiły firmy, w których pracowała najwyżej jedna osoba. To około 1,92 mln firm”

czy to oznacza, ze właściciel jest tym pracownikiem, czy że zatrudnia 1 pracownika?



Admin
29 dni temu
Reply to  Jacek

Tak, ja to rozumiem w ten sposób, że ten przedsiębiorca jest jedynym zatrudnionym

Jacek
29 dni temu
Reply to  Maciej Samcik

Ok.

Czyli te 5.809 zl dotyczy pracowników pozostałych 22.1% IDG?

Bo taki należałoby wyciągnąć wniosek. Właściciel IDG nie jest pracownikiem.

Maciej
29 dni temu

Duża skala działalnosci w opresyjnym państwie, jak? Albo państwowe molochy albo zagraniczni inwestorzy którym urzędasy nie umieją/nie mogą zaszkodzić. Poza tym stara oligarchia, bo już w miarę świeży biznes który państwo tez chciało zniszczć swego czasu Rafał Brzoska przeniósł się z jurysdykcją i zabezpieczył społkowaniem z obcym kapitałem.

Sylwester
29 dni temu

Dlaczego jest niewiele małych firm zatrudniających pracowników? To proste Watsonie, wysokie koszty etatu ograniczają możliwość zatrudnienia pracownika. Gdy koszty B2B są mniej niż połową kosztów zatrudnienia na etat, a umowy zlecenia zauważalnie mniejsze od etatowych, to nie ma w ogóle możliwości, by tak kogoś zatrudnić. Nawet umowa zlecenie bywa na granicy opłacalności, ale jeszcze się broni, choć przede wszystkim możliwością „pracy” w mniejszej liczbie godzin dostosowanej do bieżącej sytuacji i potrzeb firmy. W gastronomii taka umowa zlecenie pozwala na „pracę” zleceniobiorcy w weekend po 10-12 godzin, ale w tygodniu np. 4, bo nie ma ruchu. Nie ma też urlopów, więc… Czytaj więcej »

Admin
29 dni temu
Reply to  Sylwester

No i jesteśmy w totalnym kołowrotku. Koszty etatu wysokie, więc ludzie uciekają do JDG, przez co państwo ma mniej pieniędzy i podwyższa koszty etatów

Piotr
28 dni temu

Pośmiałem się czytając pobieżnie ten artykuł. Czy wy naprawdę nie zdajecie sobie sprawy jak bardzo przedsiębiorcy zaniżają swoje dochody i zyski ? To co w papierach to tylko namiastka prawdziwych zysków.

Admin
28 dni temu
Reply to  Piotr

Nie w każdym biznesie się tak da. Na leasingu i paliwie już się nie da, na kosztach – w większości przypadków też już nie, ale do pewnego stopnia jest to możliwe. Ale nie tak, jak 10-15 lat temu. Wtedy było eldorado

Subiektywny newsletter

Bądźmy w kontakcie! Zapisz się na newsletter, a raz na jakiś czas wyślę ci powiadomienie o najważniejszych tematach dla twojego portfela. Otrzymasz też zestaw pożytecznych e-booków. Dla subskrybentów newslettera przygotowuję też specjalne wydarzenia (np. webinaria) oraz rankingi. Nie pożałujesz!

Kontrast

Rozmiar tekstu